Božić je hrišćanski praznik koji slavi rođenje Isusa Hrista, a naziv „Božić“ potiče od deminutiva reči „Bog“, što znači „mali Bog“, označavajući Isusovo rođenje.
Ovaj praznik ima značajnu simboliku i prepoznaje se kako u katoličkoj, tako i u pravoslavnoj tradiciji, mada se datumi proslave razlikuju zbog korišćenja različitih kalendara.
Zapadni hrišćani, koji koriste gregorijanski kalendar, slave Božić 25. decembra, dok pravoslavne crkve koje se drže julijanskog kalendara to čine 7. januara.
Neke pravoslavne crkve, kao što su Vaseljenska patrijaršija, Crkva u Poljskoj, Rumuniji i Grčkoj, slavile su Božić 25. decembra po gregorijanskom kalendaru, dok su mnoge druge zadržale tradicionalni datum.
Na primer, Ruska, Ukrajinska i Srpska crkva proslavljaju Božić 7. januara prema starom kalendaru.
Imajući u vidu različite kulture, vere, geografske širine i vremenske prilike na teritorijama na kojima se obeležava ovaj Božić, u nekim krajevima popularno nazvan katolički, razumljivo je zašto postoje i velike razlike u načinu njegovog obeležavanja.
Običaji koji se poštuju
Običaj da se u crkve postave jasle, sa figurama koje dočaravaju siromašne uslove staje u kojoj je Hristos rođen, potiče iz 13. veka. Takve jasle u svojim domovima imaju i vernici.
Katolici često odlazili na tri liturgije, za početak na ponoćku na sam Badnji dan na kojoj bi se dočekao Božić, zatim na ranojutarnju liturgiju zornicu, malu liturgiju gde se obično pričešćivalo, a na poldanicu ili velu misu odlazilo se po danu. Na liturgije su devojke često odlazile u različitim svečanim haljinama.
Žene dan ranije pripremaju bogati božićni jelovnik, a ručak je svečan i bogat, pa za stolom okuplja celu porodicu. Jede se voće, povrće, meso, razne pečenice, hleb, hladetina, peciva i brojna druga jela.
Posle ručka Božić se čestita rodbini i prijateljima, a potom ostalim meštanima.
Za božićne praznike velika pažnja posvećuje se i jelci, koja ima posebno mesto u svakoj porodici, a poklone dobijaju deca koja recituju, pevaju i sviraju božićne pesme.
